Capítulo XXXVII · DESPEDIDA
Alfredo González Díez · Alegres Soldados
Texto cotejado con el original. Las notas editoriales se conservan; no constituye una verificación histórica.
Hoja 1
CAPÍTULO XXXVII. DESPEDIDA
Me despido con los mensajes siguientes:
1.º LUCRO:
No existió ánimo de lucro en mi alistamiento, voluntario, en la DEV. No pertenecía a partido político. Sin dinero crucé la frontera, tanto al ir como al regresar.
La «honrada ambición de los ascensos», tampoco influyó: De cabo fui y como tal retorné. En la DEV no hubo ascensos, ni los prometieron.
2.º RUSSIA:
Considero a Russia como mi segunda Patria, y, en ella me veo cuando sueño —todos los días— las vivencias allá (tudá) desarrolladas. Me conocen como «El Ruso», que lo estimo a «mucha honra».
3.º KATYN:
En 1991, Russia reconoció su responsabilidad de las fosas de Katyn. (Página 029). Durante 50 años soporté el San Benito KK = Kriegkriminellen, sin recibir compensación por el daño sufrido. Expreso las gracias (spasivo) a M. I. Gorvachov —Premio Novel de la Paz— por confesar la verdad en 1989.
AGUR TA EZKARRIKASKO
¡Adiós, y muchas gracias del Koro Basko 1ª-I-262!
Agur aezkarrikasko, agur etxekoak. Urrengo urte arte, emendik goak, emendik goak.
Adiós, y muchas gracias, adiós, a los de la casa. Hasta el año que viene, de aquí nos vamos, de aquí nos vamos.
INTERNACIONAL DESPEDIDA:
¡Adiós! — A Dios te encomiendo. Español. Auf Wiedersehen! — Hasta la vista. Alemán. Do esvidanivia. — До свидания. Ruso.
[Anotaciones manuscritas: «2 enero 2009. Ratifico.»; «15-JUN-2004. Ratifico. Alfredo».]